دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۲۹۲

حاشا که دلم ز شب‌نشینی سیر است — یا ساقی ما بی‌مدد و ادبیر است

از خواب چو سایه عقل‌ها سر زیر است — فردا ز پگه بیا که امشب دیر است