دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۳۲۸

دل رفت برِ کسی که بیماش خوش است — غم خوش نبوَد و لیک غم‌هاش خوش است

جان می‌طلبد، نمی‌دهم روزی چند — جان را که محل نیست تقاضاش خوش است