دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۳۳۷

روزی ترش است و دیدهٔ ابر تر است — این گریه برای خندهٔ برگ و بر است

آن بازی کودکان و خندیدَنِشان — از گریهٔ مادر است و قبض پدر است