دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۳۴۵

سرسبز بود خاک که آبش یار است — خاصّه خاکی که ناطق و بیدار است

این خاک ز مشاطهٔ خود بی‌خبر است — خوش بی‌خبر است از آنکه زو هشیار است