دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۳۵۹

عشق آمد و توبه را چو شیشه بشِْکست — چون شیشه شکست کیست کو داند بست؟

گر هست شکسته‌بند آن هم عشق است — از بند و شکست او کجا شاید جست؟