دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۷۲

من سر نخورم که سر گران‌ست — پاچه نخورم که استخوان‌ست

بریان نخورم که هم زیان‌ست — من نور خورم که قوت جان‌ست

من سر نخوهم که باکلاهند — من زر نخوهم که بازخواهند

من خر نخوهم که بند کاهند — من کبک خورم که صید شاهند

بالا نپرم نه لک لکم من — کس را نگزم که نی سگم من

لنگی نکنم نه بدتکم من — که عاشق روی ایبکم من

ترشی نکنم نه سرکه‌ام من — پرنم نشوم نه برکه‌ام من

سرکش نشوم نه عکٓه‌ام من — قانع بزیم که مکٓه‌ام من

دستار مرا گرو نهادی — یک کوزه مثلثم ندادی

انصاف بده عوان نژادی — ما را کم نیست هیچ شادی

سالار دهی و خواجه ده — آن باده که گفته‌ای به من ده

ور دفع دهی تو و برون جه — در کس زنان خویشتن نه

من عشق خورم که خوشگوارست — ذوق دهنست و نشو جان‌ست

خوردم ز ثرید و پاچه یک چند — از پاچه سر مرا زیانست

زین پس سر پاچه نیست ما را — ما را و کسی که اهل خوانست