دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۷۱

گر جام سپهر، زهر‌پیماست — آن در لب عاشقان چو حلواست

زین واقعه گر ز جای رفتی — از جای برو که جای این جاست

مگریز ز سوز عشق زیرا — جز آتش عشق دود و سوداست

دودت نپزد کند سیاهت — در پختنت آتشست کاُستاست

پروانه که گرد دود گردد — دود‌‌‌آلوده‌ست و خام و رسوا‌‌ست

از خانه و مان به یاد ناید — آن را که چنین سفر مهیا‌‌ست

از شهر مگو که در بیابان — موسی‌ست رفیق من و سلواست

صحبت چه کنی که در سقیمی — هر لحظه طبیب تو مسیحا‌ست

دلتنگ خوشم که در فراخی — هر مسخره را رهست و گنجا‌ست

چون خانه دل ز غم شود تنگ — در وی شه دلنواز تنها‌ست

دل تنگ بود جز او نگنجد — تنگی دلم امان و غوغا‌ست

دندان عدو ز ترس کنده‌ست — پس روترشی رهایی ماست

خاموش که بحر اگر ترش روست — هم معدن گوهر‌ست و دریا‌ست