دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۴۵۶

یک چَشمِ من از روز جدائی بگریست — چَشمِ دگرم گفت: «چرا؟ گریه ز چیست؟!»

چون روز وصال شد فَرازش کردم — گفتم: «نَگریستی، نباید نِگریست!»