دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۷۴

پرسید کسی که ره کدامست — گفتم کاین راه تَرک کامست

ای عاشق شاه دان که راهت — در جست رضای آن همامست

چون کام و مراد دوست جویی — پس جست مراد خود حرامست

شد جملهٔ روح، عشق محبوب — کاین عشق صوامع کرامست

کم از سر کوه نیست عشقش — ما را سر کوه این تمامست

غاری که در اوست یار عشقست — جان را ز جمال او نظامست

هر چت که صفا دهد صوابست — تعیین بنمی‌کنم کدامست

خامش کن و پیر عشق را باش — کاندر دو جهان تو را امامست