دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۷۵

مر عاشق را ز ره چه بیمست — چون همره عاشق آن قدیمست

از رفتن جان چه خوف باشد — او را که خدای جان ندیمست

اندر سفرست لیک چون مه — در طلعت خوب خود مقیمست

کی منتظر نسیم باشد — آن کس که سبکتر از نسیمست

عشق و عاشق یکی‌ست ای جان — تا ظن نبری که آن دو نیمست

چون گشت درست عشق عاشق — هم منعم خویش و هم نعیمست

او در طلب چنین درستی — در پیش سهیل چون ادیمست

چون رفت در این طلب به دریا — دری‌ست اگر چه او یتیمست

ای دیده کرم ز شمس تبریز — مر حاتم را مگو کریمست