دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۸۴

عاشقان را گرچه در باطن جهانی دیگرست — عشق آن دلدار ما را ذوق و جانی دیگرست

سینه‌های روشنان بس غیب‌ها دانند لیک — سینه عشاق او را غیب دانی دیگرست

بس زبان حکمت اندر شوق سرش گوش شد — زانک مر اسرار او را ترجمانی دیگرست

یک زمین نقره بین از لطف او در عین جان — تا بدانی کان مهم را آسمانی دیگرست

عقل و عشق و معرفت شد نردبان بام حق — لیک حق را در حقیقت نردبانی دیگرست

شب روان از شاه عقل و پاسبان آن سو شوند — لیک آن جان را از آن سو پاسبانی دیگرست

دلبران راه معنی با دلی عاجز بدند — وحیشان آمد که دل را دلستانی دیگرست

ای زبان‌ها برگشاده بر دل بربوده‌ای — لب فروبندید کو را همزبانی دیگرست

شمس تبریزی چو جمع و شمع‌ها پروانه‌اش — زانک اندر عین دل او را عیانی دیگرست