دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۹۹

آخر ای دلبر نه وقت عشرت انگیزی شدست — آخر ای کان شکر وقت شکرریزی شدست

تو چو آب زندگانی ما چو دانه زیر خاک — وقت آن کز لطف خود با ما درآمیزی شدست

گر بپوسم همچو دانه عاقبت نخلی شوم — زانک جمله چیزها چیزی ز بی‌چیزی شدست

زین سپس با من مکن تیزی تو ای شمشیر حق — زانک از لطف تو ز آتش تندی و تیزی شدست

جان کشیدم پیش عشقش گفت کو چیزی دگر — گفتم آخر حال جان زین سان ز بی‌چیزی شدست

چون حجاب چشم دل شد چشم صورت لاجرم — شمس تبریزی حجاب شمس تبریزی شدست