دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۰۵

به خدا کت نگذارم که روی راه سلامت — که سر و پا و سلامت نبود روز قیامت

حشم عشق درآمد ربض شهر برآمد — هله ای یار قلندر بشنو طبل ملامت

دل و جان فانی لا کن تن خود همچو قبا کن — نه اثر گو نه خبر گو نه نشانی نه علامت

چو من از خویش برستم ره اندیشه ببستم — هله ای سرده مستم برهانم به تمامت

هله برجه هله برجه قدمی بر سر خود نه — هله برپر هله برپر چو من از شکر و غرامت

ببر ای عشق چو موسی سر فرعون تکبر — هله فرعون به پیش آ که گرفتم در و بامت

چو من از غیب رسیدم سپه غیب کشیدم — برو ای ظالم سرکش که فتادی ز زعامت

هله پالیز تو باقی سر خر عالم فانی — همه دیدار کریمست در این عشق کرامت

نکند رحمت مطلق به بلا جان تو ویران — نکند والده ما را ز پی کینه حجامت

نبود جان و دلم را ز تو سیری و ملولی — نبود هیچ کسی را ز دل و دیده سآمت

بجز از عشق مجرد به هر آن نقش که رفتم — بنه ارزید خوشی‌هاش به تلخی ندامت

هله تا یاوه نگردی چو در این حوض رسیدی — که تکش آب حیاتست و لبش جای اقامت

چو در این حوض درافتی همه خویش بدو ده — به مزن دستک و پایک تو به چستی و شهامت

همه تسلیم و خمش کن نه امامی تو ز جمعی — نرسد هیچ کسی را به جز این عشق امامت