دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۰۶

چند گویی که: «چه چاره‌ست و مرا درمان چیست؟» — چاره‌جوینده که کرده‌ست تو را خود، آن چیست؟

چَنْد باشَد غَمِ آنَت که زِ غَم، جان بِبَرَم؟ — خود نَباشَد هَوَسِ آنْک بِدانی جان چیست؟

بویِ نانی که رِسیده‌ست، بَر آن بوی، بُرو! — تا هَمان بوی دَهَد شَرْح، تو را کاین نان چیست

گر تو، عاشِق شده‌ای، عِشْقِ تو، بُرْهانِ تو، بَس — وَر تو عاشِق نَشُدی پَس طَلَبِ بُرْهان چیست؟

این قَدَر عَقْل نَداری که ببینی آخَر — گر نه شاهی‌ست، پسْ این بارگَهِ سُلْطان چیست

گر نَه اَنْدَر تتق اَزْرَق، زیبارویی‌ست — دَر کَفِ روح، چُنین مَشْعَلِه‌یِ تابان چیست؟

چونک از دور، دِلَت هَمْچو زَنان می‌لَرْزَد — تو چِه دانی کِه دَر آن جَنْگ، دِلِ مَرْدان چیست؟

آتَشِ دیدِه‌یِ مَرْدان، حَجَبِ غِیْب بِسوخْت — تو، پَسِ پَرْدِه نِشَسْتِه کِه بِه غِیْب، ایمان چیست؟

شَمْسِ تَبْریز اَگَر نیست مُقیم اَنْدَر چَشْم — چِشْمِه‌یِ شَهْد اَز او دَر بُنِ هَر دَنْدان چیست؟