دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۱۳

من نشستم ز طلب وین دل پیچان ننشست — همه رفتند و نشستند و دمی جان ننشست

هر کی استاد به کاری بنشست آخر کار — کار آن دارد آن کز طلب آن ننشست

هر کی او نعره تسبیح جماد تو شنید — تا نبردش به سراپرده سبحان ننشست

تا سلیمان به جهان مهر هوایت ننمود — بر سر اوج هوا تخت سلیمان ننشست

هر کی تشویش سر زلف پریشان تو دید — تا ابد از دل او فکر پریشان ننشست

هر کی در خواب خیال لب خندان تو دید — خواب از او رفت و خیال لب خندان ننشست

ترشی‌های تو صفرای رهی را ننشاند — وز علاج سر سودای فراوان ننشست

هر که را بوی گلستان وصال تو رسید — همچنین رقص کنان تا به گلستان ننشست