دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۱۴

روز و شب خدمت تو بی‌سر و بی‌پا چه خوشست — در شکرخانه تو مرغ شکرخا چه خوشست

بر سر غنچه بسته که نهان می‌خندد — سایه سرو خوش نادره بالا چه خوشست

زاغ اگر عاشق سرگین خر آمد گو باش — بلبلان را به چمن با گل رعنا چه خوشست

بانگ سرنای چه گر مونس غمگینان‌ست — از دم روح نفخنا دل سرنا چه خوشست

گرچه شب بازرهد خلق ز اندیشه به خواب — در رخ شمس ضحی دیده بینا چه خوشست

بت پرستانه تو را پای فرورفت به گل — تو چه دانی که بر این گنبد مینا چه خوشست

چون تجلی بود از رحمت حق موسی را — زان شکرریز لقا سینه سینا چه خوشست

که صدا دارد و در کان زر صامت هم هست — گه خمش بودن و گه گفت مواسا چه خوشست