دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۸۵۷

هم کفرم و هم دینم و هم صافم و درد — هم پیرم و هم جوان و هم کودک خرد

گر من میرم مرا مگوئید که مرد — کو مرده بدو زنده شد و دوست ببرد