دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۱۷

من پری زاده‌ام و خواب ندانم که کجاست — چونک شب گشت نخسپند که شب نوبت ماست

چون دماغ است و سر استت مکن استیزه بخسب — دخل و خرج است چنین شیوه و تدبیر سزاست

خرج بی‌دخل خدایی است ز دنیا مطلب — هر که را هست زهی بخت ندانم که که راست