دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۱۸

سر مپیچان و مجنبان که کنون نوبت توست — بستان جام و درآشام که آن شربت توست

عدد ذره در این جو‌ ِ هوا عشاقند — طرب و حالت ایشان مدد حالت توست

همگی پرده و پوشش ز پی باشش تو است — جرس و طبل رحیل از جهت رحلت توست

هر که را همت عالی بود و فکر بلند — دانک آن همت عالی اثر همت توست

فکرتی که‌آن نبود خاسته از طبع و دماغ — نیست در عالم اگر باشد آن فکرت توست

ای دل خسته ز هجران و ز اسباب دگر — هم از او جوی دوا را که ولی نعمت توست

ز آن سویی کآمد محنت هم از آن سوست دوا — هم از او شبهه ی توست و هم از او حجت توست

هم خمار از می آید هم از او دفع خمار — هم از او عسرت تو است و هم از او عشرت توست

بس که هر مستمعی را هوس و سودا‌یی‌ست — نه همه خلق خدا را صفت و فطرت توست