دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۴۰

امروز شهر ما را صد رونق‌ست و جانست — زیرا که شاه خوبان امروز در میانست

حیران چرا نباشد خندان چرا نباشد — شهری که در میانش آن صارم زمانست

آن آفتاب خوبی چون بر زمین بتابد — آن دم زمین خاکی بهتر ز آسمانست

بر چرخ سبزپوشان پر می‌زنند یعنی — سلطان و خسرو ما آن‌ست و صد چنانست

ای جان جان جانان از ما سلام برخوان — رحم آر بر ضعیفان عشق تو بی‌امانست

چون سبز و خوش نباشد عالم چو تو بهاری — چون ایمنی نباشد چون شیر پاسبانست

چون کوفت او درِ دل ناآمده به منزل — دانست جان ز بویش کان یار مهربانست

آن کو کشید دستت او آفریده‌ استت — وان کو قرین جان شد او صاحب قرانست

او ماه بی‌خسوف‌ست خورشید بی‌کسوف‌ست — او خمر بی‌خمارست او سود بی‌زیانست

آن شهریار اعظم بزمی نهاد خرم — شمع و شراب و شاهد امروز رایگانست

چون مست گشت مردم شد گوهرش برهنه — پهلو شکست کان را زان کس که پهلوانست

دلاله چون صبا شد از خار گل جدا شد — باران نبات‌ها را در باغ امتحانست

بی عز و نازنینی کی کرد ناز و بینی — هر کس که کرد والله خام‌ست و قلتبانست

خامُش که تا بگوید بی‌حرف و بی‌زبان او — خود چیست این زبان‌ها گر آن زبان زبانست