دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۱۱۹۵

تا زلف تو را به جان و دل بنده شدیم — چون زلف تو  بس جمع و پراکنده شدیم

ارواح، تو را سجده‌کنان می گویند — چون پیش تو مردیم همه زنده شدیم