دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۵۲

ساقی و سردهی ز لب یارم آرزوست — بدمستی ز نرگس خمارم آرزوست

هندوی طره‌ات چه رسن باز لولییست — لولی گری طره طرارم آرزوست

اندر دلم ز غمزه غماز فتنه‌هاست — فتنه نشان جادوی بیمارم آرزوست

زان رو که غدرها و دغاهاش بس خوش‌ست — غدرش مرا بسوزد غدارم آرزوست

زان شمع بی‌نظیر که در لامکان بتافت — پروانه وار سوخته هموارم آرزوست

گلزار حسن رو بگشا زانک از رخت — مه شرمسار گشته و گلزارم آرزوست

بعد از چهار سال نشستیم دو به دو — یک ره به کوی وصل تو دوچارم آرزوست

انکار کرد عقل تو وین کار کرده عشق — انکار سود نیست چو این کارم آرزوست

رانیم بالش شه و رانی به زخم مار — با مصطفای حسن در آن غارم آرزوست

تاتار هجر کرد سیاهی و عنبری — زان مشک‌های آهوی تاتارم آرزوست

باریست بر دلم که مرا هیچ بار نیست — ای شاه بار ده که یکی بارم آرزوست

عارست ای خفاش تو را ناز آفتاب — صد سجده من بکرده بر آن عارم آرزوست

با داردار وعده وصلت رسید صبر — هجران دو چشم بسته و بر دارم آرزوست

هست این سپاه عشق تو جان سوز و دلفروز — و اندر سپاه عشق تو سالارم آرزوست

دجال هجر بر سرم از غم قیامتیست — لابد فسون عیسی و تیمارم آرزوست

مکری بکرد بنده و مکری بکرد وصل — از مکر توبه کردم مکارم آرزوست

تا سوی گلشن طرب آیم خراب و مست — از گلشن وصال تو یک خارم آرزوست

زان طره‌های زلف کمرساز بنده را — کز شهر دررمیدم کهسارم آرزوست

موسی جان بدید درختی ز نور نار — آن شعله درخت و از آن نارم آرزوست

تبریز چون بهشت ز دیدار شمس دین — اندر بهشت رفته و دیدارم آرزوست