دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۶۰

عاشق آن قند تو جان شکرخای ماست — سایه‌ی زلفین تو در دو جهان جای ماست

از قد و بالای اوست عشق که بالا گرفت — و آنک بشد غرق عشق قامت و بالای ماست

هر گل سرخی که هست از مدد خون ماست — هر گل زردی که رُست رُسته ز صفرای ماست

هر چه تصور کنی خواجه که همتاش نیست — عاشق و مسکین آن بی‌ضد و همتای ماست

از سبب هجر اوست شب که سیه‌پوش گشت — توی به تو دودِ شب ز آتش سودای ماست

نیست ز من باورت؟ این سخن از شب بپرس — تا بدهد شرح آنک فتنه فردای ماست

شب چه بود روز نیز شهره و رسوای اوست — کاهش مه از غمِ ماه دل‌افزای ماست

آه! که از هر دو کون تا چه نهان بوده‌ای — خه! که نهانی چنین شهره و پیدای ماست

زان سوی لوح وجود مکتب عشاق بود — و آنچ ز لوحش نمود آن همه اسمای ماست

اول و پایان راه از اثر پای ماست — ناطقه و نفس کل ناله سرنای ماست

گر نه کژی همچو چنگ واسطه نای چیست؟ — در هوس آن سری اوست که هم پای ماست

گرچه که ما هم کژیم در صفت جسم خویش — بر سر منشور عشق جسمِ چو طغرای ماست

رخت به تبریز برد مفخر جان شمس دین — بازبیاریم زود کان همه کالای ماست