دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۶۳

هر نفس آواز عشق می‌رسد از چپ و راست — ما به فلک می‌رویم عزم تماشا که راست

ما به فلک بوده‌ایم یار ملک بوده‌ایم — باز همان جا رویم جمله که آن شهر ماست

خود ز فلک برتریم وز ملک افزونتریم — زین دو چرا نگذریم منزل ما کبریاست

گوهر پاک از کجا عالم خاک از کجا — بر چه فرود آمدیت بار کنید این چه جاست

بخت جوان یار ما دادن جان کار ما — قافله سالار ما فخر جهان مصطفاست

از مه او مه شکافت دیدن او برنتافت — ماه چنان بخت یافت او که کمینه گداست

بوی خوش این نسیم از شکن زلف اوست — شعشعه این خیال زان رخ چون والضحاست

در دل ما درنگر هر دم شق قمر — کز نظر آن نظر چشم تو آن سو چراست

خلق چو مرغابیان زاده ز دریای جان — کی کند این جا مقام مرغ کز آن بحر خاست

بلک به دریا دریم جمله در او حاضریم — ور نه ز دریای دل موج پیاپی چراست

آمد موج الست کشتی قالب ببست — باز چو کشتی شکست نوبت وصل و لقاست