دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۷۱

پیش چنین ماه‌رو گیج شدن واجبست — عشرت پروانه را شمع و لگن واجبست

هست ز چنگ غمش گوش مرا کش‌مکش — هر دمم از چنگ او تن تننن واجبست

دلو دو چشم مرا گرچه که کم نیست آب — مردمک دیده را چاه ذقن واجبست

دلبرِ چون ماه را هر چه کند می‌رسد — عاشق درگاه را خُلقِ حسَن واجبست

طره خویش ای نگار، خوش به کف من سپار — هر که در این چه فتاد دادِ رسن واجبست

عشق که شهر خوشیست این همه اغیار چیست ؟ — حفظ چنین شهر را برج و بدن واجبست

غمزه دزدیده را شحنه غم در پی‌ست — روشنیِ دیده را خوبِ ختن واجبست

عاشق عیسی نه‌ای بی‌خور و خر کی زیی ؟ — کالبد مرده را گور و کفن واجبست

مریم جان را مخاض برد به نخل و ریاض — منقطع درد را نزل وطن واجبست

نزل دل بارکش هست ملاقات خوش — ناقه پرفاقه را شرب و عطن واجبست

لطف کن ای کان قند راه دهانم ببند — اشتر سرمست را بند دهن واجبست