دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۷۲

کالبد ما ز خواب کاهل و مشغول خاست — آنک به رقص آورد کاهل ما را کجاست

آنک به رقص آورد پرده دل بردرد — این همه بویش کند دیدن او خود جداست

جنبش خلقان ز عشق جنبش عشق از ازل — رقص هوا از فلک رقص درخت از هواست

دل چو شد از عشق گرم رفت ز دل ترس و شرم — شد نفسش آتشین عشق یکی اژدهاست

ساقی جان در قدح دوش اگر درد ریخت — دردی ساقی ما جمله صفا در صفاست

باده عشق ای غلام نیست حلال و حرام — پر کن و پیش آر جام بنگر نوبت که راست

ای دل پاک تمام بر تو هزاران سلام — جمله خوبان غلام جمله خوبی تو راست

سجده کنم پیش یار گوید دل هوش دار — دادن جان در سجود جان همه سجده‌هاست