دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۷۷

ز آفتاب سعادت مرا شراباتست — که ذره‌های تنم حلقه خراباتست

صلای چهره خورشید ما که فردوس است — صلای سایه زلفین او که جناتست

به آسمان و زمین لطف إئتیا فرمود — که آسمان و زمین مست آن مراعاتست

ز هست و نیست برون‌ است تختگاه ملک — هزار ساله از آن سوی نفی و اثباتست

هزار در ز صفا اندرون دل بازست — شتاب کن که ز تأخیرها بس آفاتست

حیات‌های حیات آفرین بود آن جا — از آنکه شاه حقایق نه شاه شهماتست

ز نردبان درون هر نفس به معراجند — پیاله‌های پر از خون نگر که آیاتست

در آن هوا که خداوند شمس تبریزیست — نه لاف چرخه چرخ‌ است و نی سماواتست