دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۸۴

هر آنچ دور کند مر تو را ز دوست بدست — به هر چه روی نهی بی‌وی ار نکوست بدست

چو مغز خام بود در درون پوست نکوست — چو پخته گشت از این پس بدانک پوست بدست

درون بیضه چو آن مرغ پر و بال گرفت — بدانک بیضه از این پس حجاب اوست بدست

به خلق خوب اگر با جهان بسازد کس — چو خلق حق نشناسد نه نیک خوست بدست

فراق دوست اگر اندک‌ست اندک نیست — درون چشم اگر نیم تای موست بدست

در این فراق چو عمری به جست و جو بگذشت — به وقت مرگ اگر نیز جست و جوست بدست

غزل رها کن از این پس صلاح دین را بین — از آنک خلعت نو را غزل رفوست بدست