دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۵۰۲

اندرآ عیش بی‌تو شادان نیست — کیست کو بنده تو از جان نیست

ای تو در جان چو جان ما در تن — سخت پنهان ولیک پنهان نیست

دست بر هر کجا نهی جانست — دست بر جان نهادن آسان نیست

جان که صافی شدست در قالب — جز که آیینه دار جانان نیست

جمع شد آفتاب و مه این دم — وقت افسانه پریشان نیست

مستی افزون شدست و می‌ترسم — کاین سخن را مجال جولان نیست

دست نه بر دهان من تا من — آن نگویم چو گفت را آن نیست