دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۵۰۴

خیز که امروز جهان آن ماست — جان و جهان ساقی و مهمان ماست

در دل و در دیده دیو و پری — دبدبه فر سلیمان ماست

رستم دستان و هزاران چو او — بنده و بازیچه دستان ماست

بس نبود مصر مرا این شرف — این که شهش یوسف کنعان ماست

خیز که فرمان ده جان و جهان — از کرم امروز به فرمان ماست

زهره و مه دف زن شادی ماست — بلبل جان مست گلستان ماست

کاسه ارزاق پیاپی شده‌ست — کیسه اقبال حرمدان ماست

شاه شهی بخش طرب ساز ماست — یار پری روی پری خوان ماست

آن ملک مفخر چوگان و گوی — شکر که امروز به میدان ماست

آن ملک مملکت جان و دل — در دل و در جان پریشان ماست

کیست در آن گوشه‌ی دل تن زده — پیش کشش کو شکرستان ماست

خازن رضوان که مه جنت‌ست — مست رضای دل رضوان ماست

شور درافکنده و پنهان شده — او نمک عمر و نمکدان ماست

گوشه گرفتست و جهان مست اوست — او خضر و چشمه حیوان ماست

چون نمک دیگ و چو جان در بدن — از همه ظاهرتر و پنهان ماست

نیست نماینده و خود جمله اوست — خود همه ماییم چو او آن ماست

بیش مگو حجت و برهان که عشق — در خمشی حجت و برهان ماست