دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۵۱۷

ای ز بِگَه خاسته سر مست مست — مستِ شرابی و شرابِ الست

عشق رسانید تو را همچو جام — از برِ ما تا برِ خود دست دست

بازوی تو قوس خدا یافت یافت — تیر تو از چرخ برون جَست جَست

هر گُهری کان ز خزینهٔ خداست — در دو لبِ لعلِ تو آن هست هست

فاش شد این عشقِ تو بی‌قصد ما — بند بدرید ز دل جَست جَست

فاش شد آن راز که در نیم شب — زیر زبان گفته بُدَم پست پست

کِرم خورد چوب و بروید ز چوب — عشق ز من رُست و مرا خَست خَست