دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۵۶۰

عاشق دلبر مرا شرم و حیا چرا بود — چونک جمال این بود رسم وفا چرا بود

این همه لطف و سرکشی قسمت خلق چون شود — این همه حسن و دلبری بر بت ما چرا بود

درد فراق من کشم ناله به نای چون رسد — آتش عشق من برم چنگ دوتا چرا بود

لذت بی‌کرانه ایست عشق شدست نام او — قاعده خود شکایتست ور نه جفا چرا بود

از سر ناز و غنج خود روی چنان ترش کند — آن ترشی روی او روح فزا چرا بود

آن ترشی روی او ابرصفت همی‌شود — ور نه حیات و خرمی باغ و گیا چرا بود