دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۵۸۶

سعادت‌جو دگر باشد و عاشق خود دگر باشد — ندارد پای عشق او کسی کش عشق سر باشد

مراد دل کجا جوید بقای جان کجا خواهد — دو چشم عشق پرآبش که در خون جگر باشد

ز بدحالی نمی‌نالد دو چشم از غم نمی‌مالد — که او خواهد که هر لحظه ز حال بد بتر باشد

نه روز بخت می‌خواهد نه شب آرام می‌جوید — میان روز و شب پنهان دلش همچون سحر باشد

دو کاشانه‌ست در عالم یکی دولت یکی محنت — به ذات حق که آن عاشق از این هر دو به درباشد

ز دریا نیست جوش او که در بس یتیمست او — از این کان نیست روی او اگر چه همچو زر باشد

دل از سودای شاه جان شهنشاهی کجا جوید — قبا کی جوید آن جانی که کشته آن کمر باشد

اگر عالم هما گیرد نجوید سایه‌اش عاشق — که او سرمست عشق آن همای نامور باشد

اگر عالم شکر گیرد دلش نالان چو نی باشد — وگر معشوق نی گوید گدازان چون شکر باشد

ز شمس الدین تبریزی مقیم عشق می‌گویم — خداوندا چرا چندین شهی اندر سفر باشد