دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۵۸۵

مرا دلبر چنان باید که جان فتراک او گیرد — مرا مطرب چنان باید که زهره پیش او میرد

یکی پیمانه‌ای دارم که بر دریا همی‌خندد — دل دیوانه‌ای دارم که بند و پند نپذیرد

خداوندا تو می‌دانی که جانم از تو نشکیبد — ازیرا هیچ ماهی را دمی از آب نگزیرد

زهی هستی که تو داری زهی مستی که من دارم — تو را هستی همی‌زیبد مرا مستی همی‌زیبد

هلا بس کن هلا بس کن که این عشقی که بگزیدی — نشاطی می‌دهد بی‌غم قبولی می‌کند بی‌رد