دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۰۱

آن عشق که از پاکی از روح حشم دارد — بشنو که چه می‌گوید بنگر که چه دم دارد

گر جسم تنک دارد جان تو سبک دارد — هر چند که صد لشکر در کتم عدم دارد

گر مانده‌ای در گل روی آر به صاحب دل — کو ملک ابد بخشد کو تاج قدم دارد

ای دل که جهان دیدی بسیار بگردیدی — بنمای که را دیدی کز عشق رقم دارد

ای مرکب خود کشته وی گرد جهان گشته — بازآی به خورشیدی کز سینه کرم دارد

آن سینه و چون سینه صیقل ده آیینه — آن سینه که اندر خود صد باغ ارم دارد

این عشق همی‌گوید کان کس که مرا جوید — شرطیست که همچون زر در کوره قدم دارد

من سیمتنی خواهم من همچو منی خواهم — بیزارم از آن زشتی کو سیم و درم دارد

القاب صلاح الدین بر لوح چو پیدا شد — انصاف بسی منت بر لوح و قلم دارد