دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۰۶

با تلخی معزولی میری بنمی ارزد — یک روز همی‌خندد صد سال همی‌لرزد

خربندگی و آنگه از بهر خر مرده — بهر گل پژمرده با خار همی‌سازد

زنهار نخندی تو تا اوت نخنداند — زیرا که همه خنده زین خنده همی‌خیزد

ای روی ترش بنگر آن را که ترش کردت — تا او شکری شیرین در سرکه درآمیزد

ای خسته افتاده بنگر که که افکندت — چون درنگری او را هم اوت برانگیزد

گر زانک سگی خسبد بر خاک سر کویش — شیر از حذر آن سگ بگدازد و بگریزد