دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۱۶

چونی و چه باشد چون تا قدر تو را داند — جز پادشه بی‌چون قدر تو کجا داند

عالم ز تو پرنور‌ست ای دلبر دور از تو — حق تو زمین داند یا چرخ سما داند

این پرده نیلی را بادی‌ست که جنباند — این باد هوایی نی بادی که خدا داند

خرقه غم و شادی را دانی که که می‌دوزد — وین خرقه ز دوزنده خود را چه جدا داند

اندر دل آیینه دانی که چه می‌تابد — داند چه خیال است آن آن کس که صفا داند

شقه علم عالم هر چند که می‌رقصد — چشم تو علم بیند جان تو هوا داند

وان کس که هوا را هم داند که چه بیچاره‌ست — جز حضرت الاالله باقی همه لا داند

شمس الحق تبریزی این مکر که حق دارد — بی مهره تو جانم کی نرد دغا داند