دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۱۷

چشم از پی آن باید تا چیز عجب بیند — جان از پی آن باید تا عیش و طرب بیند

سر از پی آن باید تا مست بتی باشد — پا از پی آن باید کز یار تعب بیند

عشق از پی آن باید تا سوی فلک پرد — عقل از پی آن باید تا علم و ادب بیند

بیرون سبب باشد اسرار و عجایب‌ها — محجوب بود چشمی کو جمله سبب بیند

عاشق که به صد تهمت بدنام شود این سو — چون نوبت وصل آید صد نام و لقب بیند

ارزد که برای حج در ریگ و بیابان‌ها — با شیر شتر سازد یغمای عرب بیند

بر سنگ سیه حاجی زان بوسه زند از دل — کز لعل لب یاری او لذت لب بیند

بر نقد سخن جانا هین سکه مزن دیگر — کان کس که طلب دارد او کان ذهب بیند