دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۲۲

جان پیش تو هر ساعت می‌ریزد و می‌روید — از بهر یکی جان کس چون با تو سخن گوید

هر جا که نهی پایی از خاک بروید سر — وز بهر یکی سر کس دست از تو کجا شوید

روزی که بپرد جان از لذت بوی تو — جان داند و جان داند کز دوست چه می‌بوید

یک دم که خمار تو از مغز شود کمتر — صد نوحه برآرد سر هر موی همی‌موید

من خانه تهی کردم کز رخت تو پر دارم — می‌کاهم تا عشقت افزاید و افزوید

جانم ز پی عشق شمس الحق تبریزی — بی پای چو کشتی‌ها در بحر همی‌پوید