دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۲۴

هر ذره که بر بالا مِی‌ نوشد و پا کوبد — خورشید ازل بیند وز عشق خدا کوبد

آن را که بخنداند خوش دست برافشاند — وان را که بترساند دندان به دعا کوبد

مستست از آن باده با قامت خم داده — این چرخ بر این بالا ناقوس صلا کوبد

این عشق که مست آمد در باغ الست آمد — کانگور وجودم را در جهد و عنا کوبد

گر عشق نه  مست استی یا باده پرست استی — در باغ چرا آید انگور چرا کوبد

تو پای همی‌کوبی و انگور نمی‌بینی — کاین صوفی جان تو در معصره‌ها کوبد

گویی همه رنج و غم بر من نهد آن همدم — چون باغ تو را باشد انگور که را کوبد

همخرقه ایوبی زان پای همی‌کوبی — هر کو شنود ارکض او پای وفا کوبد

از زمزمه یوسف یعقوب به رقص آمد — وان یوسف شیرین لب پا کوبد پا کوبد

ای طایفه پا کوبید چون حاضر آن جویید — باشد که سعادت پا در پای شما کوبد

این عشق چو بارانست ما برگ و گیا ای جان — باشد که دمی باران بر برگ و گیا کوبد

پا کوفت خلیل الله در آتش نمرودی — تا حلق ذبیح الله بر تیغ بلا کوبد

پا کوفته روح الله در بحر چو مرغابی — با طایر معراجی تا فوق هوا کوبد

خاموش کن و بی‌لب خوش طال بقا می‌زن — می‌ترس که چشم بد بر طال بقا کوبد