دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۲۵

گر ماه شب افروزان روپوش روا دارد — گیرم که بپوشد رو بو را چه دوا دارد

گر نیز بپوشد رو ور نیز ببرد بو — از خنبش روحانی صد گونه گوا دارد

آن مه چو گریزانه آید سپس خانه — لیکن دل دیوانه صد گونه دغا دارد

غم گرچه بود دشمن گو  بد سر او با من — با مرغ دلم گوید کو دام کجا دارد