دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۳۴

نک ماه رجب آمد تا ماه عجب بیند — وز سوختگان ره گرمی و طلب بیند

گر سجده کنان آید در امن و امان آید — ور بی‌ادبی آرد سیلی و ادب بیند

حکمی که کند یزدان راضی بود و شادان — ور سر کشد از سلطان در حلق کنب بیند

گر درخور عشق آید خرم چو دمشق آید — ور دل ندهد دل را ویران چو حلب بیند

گوید چه سبب باشد آن خرم و این ویران — جان خضری باید تا جان سبب بیند

آمد شعبان عمدا از بهر برات ما — تا روزی و بی‌روزی از بخشش رب بیند

ماه رمضان آمد آن بند دهان آمد — زد بر دهن بسته تا لذت لب بیند

آمد قدح روزه بشکست قدح‌ها را — تا منکر این عشرت بی‌باده طرب بیند

سغراق معانی را بر معده خالی زن — معشوقه خلوت را هم چشم عزب بیند

با غره دولت گو هم بگذرد این نوبت — چون بگذرد این نوبت هم نوبت تب بیند

نوبت بگذار و رو نوبت زن احمد شو — تا برف وجود تو خورشید عرب بیند

خامش کن و کمتر گو بسیار کسی گوید — کو جاه و هوا جوید تا نام و لقب بیند