دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۳۵

مستان می ما را هم ساقی ما باید — با آن همه شیرینی گر ترش کند شاید

با آن همه حسن آن مه گر ناز کند گه گه — والله که کلاه از شه بستاند و برباید

پر ده قدحی میرم آخر نه چو کمپیرم — تا شینم و می‌میرم کاین چرخ چه می‌زاید

فرمای تو ساقی را آن شادی باقی را — تا باد نپیماید تا باده بپیماید

صد سر ببرد در دم از محرم و نامحرم — نی غم خورد از ماتم نی دست بیالاید

چون شمع بسوزاند پروانه مسکین را — چون جعد براندازد چون چهره بیاراید

پروانه چو بی‌جان شد جانیش دهد نسیه — وان جان چو آتش را زان رطل بفرماید

رطلی ز می باقی کز غایت راواقی — هر نقش که اندیشی در دل به تو بنماید

ای عشق خداوندی شمس الحق تبریزی — چندانک بیفزایی این باده بیفزاید