دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۳۸

ملولان همه رفتند در خانه ببندید — بر آن عقل ملولانه همه جمع بخندید

به معراج برآیید چو از آل رسولید — رخ ماه ببوسید چو بر بام بلندید

چو او ماه شکافید شما ابر چرایید — چو او چست و ظریفست شما چون هلپندید

ملولان به چه رفتید که مردانه در این راه — چو فرهاد و چو شداد دمی کوه نکندید

چو مه روی نباشید ز مه روی متابید — چو رنجور نباشید سر خویش مبندید

چنان گشت و چنین گشت چنان راست نیاید — مدانید که چونید مدانید که چندید

چو آن چشمه بدیدیت چرا آب نگشتید — چو آن خویش بدیدیت چرا خویش پسندید

چو در کان نباتید ترش روی چرایید — چو در آب حیاتید چرا خشک و نژندید

چنین برمستیزید ز دولت مگریزید — چه امکان گریزست که در دام کمندید

گرفتار کمندید کز او هیچ امان نیست — مپیچید مپیچید بر استیزه مرندید

چو پروانه جانباز بسایید بر این شمع — چه موقوف رفیقید چه وابسته بندید

از این شمع بسوزید دل و جان بفروزید — تن تازه بپوشید چو این کهنه فکندید

ز روباه چه ترسید شما شیرنژادید — خر لنگ چرایید چو از پشت سمندید

همان یار بیاید در دولت بگشاید — که آن یار کلیدست شما جمله کلندید

خموشید که گفتار فروخورد شما را — خریدار چو طوطیست شما شکر و قندید