دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۳۷

برانید برانید که تا بازنمانید — بدانید بدانید که در عین عیانید

بتازید بتازید که چالاک سوارید — بنازید بنازید که خوبان جهانید

چه دارید چه دارید که آن یار ندارد — بیارید بیارید در این گوش بخوانید

پرندوش پرندوش خرابات چه سان بد — بگویید بگویید اگر مست شبانید

شرابیست شرابیست خدا را پنهانی — که دنیا و شما نیز ز یک جرعه آنید

دوم بار دوم بار چو یک جرعه بریزد — ز دنیا و ز عقبی و ز خود فرد بمانید

گشادست گشادست سر خابیه امروز — کدوها و سبوها سوی خمخانه کشانید

صلا گفت صلا گفت کنون فالق اصباح — سبک روح کند راح اگر سست و گرانید

رسیدند رسیدند رسولان نهانی — درآرید درآرید برونشان منشانید

دریغا و دریغا که در این خانه نگنجند — که ایشان همه کانند و شما بند مکانید

مبادا و مبادا که سر خویش بگیرید — که ایشان همه جانند و شما سخره نانید

بکوشید بکوشید که تا جان شود این تن — نه نان بود که تن گشت اگر آدمیانید

زهی عشق و زهی عشق که بس سخته کمانست — در آن دست و در آن شست و شما تیر مکانید

سماعیست سماعیست از آن سوی که سو نیست — عروسی همه آن جاست شما طبل زنانید

خموشید خموشید خموشانه بنوشید — بپوشید بپوشید شما گنج نهانید

به دیدار نهانید به آثار عیانید — پدید و نه پدیدیت که چون جوهر جانید

چو عقلید و چو عقلید هزاران و یکی چیز — پراکنده به هر خانه چو خورشید روانید

در این بحر در این بحر همه چیز بگنجد — مترسید مترسید گریبان مدرانید

دهان بست دهان بست از این شرح دل من — که تا گیج نگردید که تا خیره نمانید