دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۵۱

مهتاب برآمد کلک از گور برآمد — وز ریگ سیه چرده سقنقور برآمد

آنک از قلمش موسی و عیسیست مصور — از نفخه او دمدمه صور برآمد

در هاون اقبال عنایت گهری کوفت — صد دیده حق بین ز دل کور برآمد

از تف بهاری چه خبر یافت دل خاک — کز خاک سیه قافله مور برآمد

از بحر عسل‌هاش چه دید آن دل زنبور — با مشک عسل گله زنبور برآمد

در مخزن او کرم ضعیفی به چه ره یافت — کز وی خز و ابریشم موفور برآمد

بی دیده و بی‌گوش صدف رزق کجا یافت — تا حاصل در گشت و چو گنجور برآمد

نرم آهن و سنگی سوی انوار چه ره یافت — کز آهن و سنگی علم نور برآمد

بنگر که ز گلزار چه گلزار بخندید — وز سرمه چون قیر چه کافور برآمد

بی غازه و گلگونه گل آن رنگ کجا یافت — کافروخته از پرده مستور برآمد

در دولت و در عزت آن شاه نکوکار — این لشگر بشکسته چه منصور برآمد

یک سیب بنی دیدم در باغ جمالش — هر سیب که بشکافت از او حور برآمد

چون حور برآمد ز دل سیب بخندید — از خنده او حاجت رنجور برآمد

این هستی و این مستی و این جنبش مستان — زان باده مدان کز دل انگور برآمد

شمس الحق تبریز چو این شور برانگیخت — از مشرق جان آن مه مشهور برآمد