دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۵۷

گر یک سر موی از رخ تو روی نماید — بر روی زمین خرقه و زنار نماند

آن را که دمی روی نمایی ز دو عالم — آن سوخته را جز غم تو کار نماند

گر برفکنی پرده از آن چهره زیبا — از چهره خورشید و مه آثار نماند

در خواب کنی سوختگان را ز می عشق — تا جز تو کسی محرم اسرار نماند