دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۵۶

مرغان که کنون از قفس خویش جدایید — رخ باز نمایید و بگویید کجایید

کشتی شما ماند بر این آب شکسته — ماهی صفتان یک دم از این آب برآیید

یا قالب بشکست و بدان دوست رسیدست — یا دام بشد از کف و از صید جدایید

امروز شما هیزم آن آتش خویشید — یا آتشتان مرد شما نور خدایید

آن باد وبا گشت شما را فسرانید — یا باد صبا گشت به هر جا که درآیید

در هر سخن از جان شما هست جوابی — هر چند دهان را به جوابی نگشایید

در هاون ایام چه درها که شکستید — آن سرمه دیدست بسایید بسایید

ای آنک بزادیت چو در مرگ رسیدید — این زادن ثانیست بزایید بزایید

گر هند وگر ترک بزادیت دوم بار — پیدا شود آن روز که روبند گشایید

ور زانک سزیدیت به شمس الحق تبریز — والله که شما خاصبک روز سزایید