دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۵۹

دلم امروز خوی یار دارد — هوای روی چون گلنار دارد

که طاووس آن طرف پر می‌فشاند — که بلبل آن طرف تکرار دارد

صدای نای آن جا نکته گوید — نوای چنگ بس اسرار دارد

بگه برخیز فردا سوی او رو — که او عاشق چو من بسیار دارد

چو بگشاید رخان تو دل نگهدار — که بس آتش در آن رخسار دارد

ولیکن عقل کو آن لحظه دل را — که دل‌ها را لبش خمار دارد

ز ما کاری مجو چون داده‌ای می — که می مر مرد را بی‌کار دارد

دلم افتان و خیزان دوش آمد — که می مستی او اظهار دارد

دویدم پیش و گفتم باده خوردی — نمی‌ترسی که عقل انکار دارد

چو بو کردم دهانش را بدیدم — که بوی آن پری دیدار دارد

خداوندی شمس الدین تبریز — که بوی خالق جبار دارد

ز بو تا بوی فرقی بس عظیمست — و او بی‌حد و بی‌مقدار دارد