دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۰۰

آن خواجه خوش لقا چه دارد — آیینه‌اش از صفا چه دارد

هان تا نروی تو در جوالش — رختش بطلب که تا چه دارد

اندر سخنش کشان و بو گیر — کز بوی می بقا چه دارد

در گلشن ذوق او فرورو — کز نرگس و لاله‌ها چه دارد

هر چند کز انبیا بلافید — از گوهر انبیا چه دارد

گرچه صلوات می‌فرستند — از صفوت مصطفی چه دارد

یا سایه خود بر او مینداز — کو خود چه کس است یا چه دارد

در ساقی خویش چنگ درزن — مندیش که آن سه تا چه دارد

عمری پی زید و عمرو بودی — زین پس بنگر خدا چه دارد

از سرمجموع اصل مگذر — کاین اصل جدا جدا چه دارد

این کاه سخن دگر مپیما — بندیش که کهربا چه دارد